Móskógar og Ysti-mór eru nágranna bæir   .Á Mói bjó Hermann Jónsson.  Þeir voru miklir vinir ,pabbi og hann . Það kom meðal annars fram í nöfnum tveggja systkyna minna ,þeirra Hermanns og Halldóru.    Hermann  heitir í höfuðið á bóndanum  og hann átti þrjár dætur ,sem hétu Halldóra , Rannveig og Hrefna.     Dóra heitir öllum þessum þremur nöfnum.       Og ekki nóg með það , því þarna á Mói var vinnukona sem hét Jónína , kölluð Ninna. Hún hafði misst manninn sinn í sjóinn ,og hvað haldið þið að hann hafi heitið?   Já auðvita Baldvin ,hvað annað?   Hún bað svo pabba og mömmu að láta mig heita eftir þessum manni ,sem og var gert .   Hún hélt mikið upp á mig kerlingar anginn ,gaf mér flíkur og fl. og klappaði mér og sagði að ég væri ósköp falllegur drengur.
Sem ég náttúrlega efast ekki um.


                                                                    

 
Það er fagurt í Fljótum ,og þá sérstaklega á vorin um sólstöðu, þegar sólin var á lofti allan sólarhringinn .Það var oft sérlega fallegt á kvöldin þegar sólin renndi sér eftir haffletinum og síðan upp aftur  .Það var geisi mikið fuglalíf í Fljótunum á þessum tíma,  stöðugur kliður í lofti ,ótal mismunandi hljóð og taktar. Maður þekkti alla fuglana og hvaða hljóð kom úr hverjum. Maður vildi helst alltaf vera úti og var það reyndar ,og ekki síst á kvöldinog lángt fram á nótt .  Það var sérstakt að vera einhverstaðar úti um lágnættið , svona á milli tólf og tvö .  Þá þagnaði allur fuglasöngur og allt varð hljótt ,fyrir utan lækjar niðinn . Náttúran stóð á öndinni og manni fannst þetta allt svo sérstakt,ég tala ekki um ef maður var upp á fjalli ,þá varð allt svo dauða kyrrt, aðeins heyrðist veikur árniður neðan úr byggðinni..            Þá dreymdi mann stóra drauma.

             Þá er komin ný ríkisstjórn. Það eru nú svosem blendnar tilfinningar hjá mér gagnvart þeirri stjórn, og einstaklingar þar sem maður vildi helst ekki sjá í stjórn landsins.
Það er slæmt að þurfa að búa við þetta flokka kerfi.     Við þurfum að geta kosið hæfa einstaklinga til þings og þá um leið til landsstjórnar,ekki einhverja handónýta flokkstitti.


                                                                   
  

              Það var sagt frá því í  útvarpsfréttum áðan , að eitt tiltekið stórblað í Bandaríkjunum , hafi  verið að skrifa um Ísland og sagt þar að útigangsmönnum  hefði fjölgað svo á Íslandi ,að öll skýli væru að fyllast .    Það er svosem ekki óalgengt að menn skrifi af svona vankunnáttu ,úti í heimi ,   en það er alvarlegra  þegar íslendingar eru að blaðra og bulla í erlend blöð .      Það var nefnilega haft eftir Jóni B. Hannibals. ,í þessu sama blaði , að íslendingar hefðu breyst í betlara..       Svona kjafthátt  er ekki hægt að fyrirgefa .    Það er eitt að kjafta frá sér allt vit hér innanlands ,þar sem allir þekkja alla ,eða vera með svona rugl í mest lesnu blöð í heimi ,þar sem allir trúa öllu  og enginn þekkir neinn.

                   Það er kvöl að heyra til þessara manna , íslenskra, sem eru á móti hvalveiðum  .Hversvegna ættum við ekki að veiða hvali ,sem eru hér vilt og galið allt í kringum landið.? Þeir tala um að ímynd landsins skaðist .Hvaða ímynd?  Og einas að það skaði ferðaþjónustuna. Það hafa nú heldur aukist ferðir útlendinga hingað ,þrátt fyrir hvalveiðar undanfarið. Þeir halda því líka fram að það sé engin hagnaður að hvalveiðum .Þetta er kjaftæði .Það verður ekkert veitt ef ekki er hægt að selja kjötið.Og í annan stað skapar þetta atvinnu í landinu ,sem ekki veitir af núna. Þá taka þeir ekki með í útreykningum sínum , allan þann fisk sem þessi dýr éta.   það er talið að það sé um miljón tonn .   Fiskiflotinn okkar er að veiða mun minna..Hversvegna ættum við að vera að taka tillit til hvað einhverjar amerískar kerlinga skorpur eru nöldra?           
Það er aftur á móti annað mál ,að fráfarandi sjávarútvegs-ráðherra ,gerði væntanlegri ríkisstjórn ,heldur betur skráveifu með þessari skyndilegu ákvörðun sinni ,með út gáfu hvalveiði kvóta .        Mikið ef þau setja ekki á hann hriðjuverkalög.   




                                                          

Mér láðist að geta þess í pistlinum um vegavinnuna ,að ég vissi ekki hvað við fengum í kaup .  Það var aldrei mynnst á það við okkur  ,og ég veit það ekki enn þann dag í dag.  Ég veit bara að kaupið okkar fór þráðbeint í heimilið og hafði enga viðkomu í okkar vösum .     Pabbi var þá að byggja nýtt íbúðarhús á Molastöðum ,og trúlega komið sér vel fyrir hann að fá þessa aura.  Ég sá ekki pening ,þó ég inni töluvert þegar ég var unglingur,  fyrr en ég var orðinn sextán ára .   Þá var ég líka farinn að fara á böll og svona að líta í kringum mig  og ,,,,já  , tölum ekki meira um það.  



                                                          



Ég þarf enn og aftur að snúa við ,til Móskóga og tala um það  ,(Þetta er eins og hjá miðli),að það var náttúrlega heimaslátrun á haustin , slátrað svo og svo mörgum lömbum og gamalám  .Það var svo að segja allt hirt til matar af kindunum nema gorið og garnirnar .Lungun voru soðin og súrsuð og ristillinn skafinn og notaður í lundabagga ,sem var líka súrsað . Það er eitt líffæri í jórturdýrum ,sem heitir laki . Þetta líffæri tókum við krakkarnir fyrir okkur , verkuðum það , sem var mikið verk ,og tróðum í það einhverju kjötmeti og saumuðum svo fyrir  .Við merktum þetta svo með bandspotta  eftir að búið var sjóða , hver hafði sinn lit á spottanum ,þannig að ekki færi milli mála hver ætti hvað.     Það var líka súrsað af selnum ,hreyfar ,haus og dindill . Við krakkarnir eignuðum okkur dindlana og merktum þá á sama hátt og lakana.      
Eitt sinn þegar ein systir mín ætlaði að fara að veiða dindilinn sinn upp úr tunnnunni og gæða sér á honum ,þá fann hún hann ekki ,sennileg einhver verið búinn að stela honum .Henni varð illa við og hrópaði ----Dindillinn minn ,dindillinn minn .    Síðan höfðum þetta að máltæki ,ef við fundum ekki eitthvað ,-----Dindilllinnn minn ,dindillinn minn.

                       


                                      Það var sagt frá því í fréttum fyrir stuttu ,að kona nokkur hefði fengið hvatningarverðlaun fyrir að brugga bjór og það  voru einhver kvennasamtök sem stóðu fyrir  því .        Ég bruggaði eitt sinn smávegis landa og fékk skammir fyrir það  ,aðallega frá kerlingunum .      

Ég var níu ára þegar ég fór í vegavinnu ,var kúskur ,sem kallað var .  Það fólst í því að teyma hest fyrir kerru ,fram og til baka .     Reyndar höfðum við aktauma á klárunum og stjórnuðum þeim þannig .      Við vorum þrír bræðurnir þarna í þessari vinnu .  Ég var yngstur , hinir voru ellefu og tólf ára  .Þetta var í svokölluðum Hamars-holtum í Fljótum . Þar var verið að leggja veg .Verklagið var þannig , að það voru stungnar snittur ,sem kallað var , það voru hnausar með sérstöku lagi , sem var hlaðið upp í kantana og síðan fyllt á milli með möl  Það var unnið frá kl sjö til sjö og til hádegis á laugardögum.      Mölin var tekin í holti þarna  ,losuð með hökum og síðan mokað í kerrur.    Þetta var ekki sérlega létt vinna hjá körlunum  og þetta langan vinnudag,en svona var þetta í þá daga.


Við kúskarnir léttum okkur lífið með því að sitja framan á kerrukassanum í bakaleiðinni ,og keyra hestinn með aktaumunum,   Eitt sinn var ég með hest sem var mjög röskur og viljugur ,hann hét Brennivíns-rauður .,veit ekki hvers vegna. Ég var að koma úr ferð með tóma kerruna og keyrði létt . Þá vildi svo til að ég datt niður á milli kjálkanna og missti tauminn ,en klárinn hélt áfram.  Mér varð ekki meint af ,en þurfti að rölta á eftir kerrunni heim í grús .


Aðbúnaður okkar var þannig ,að við svávum í tjaldi allt sumarið . Það var timburgólf í tjaldinu ,en ég man ekkert við hvað við sváfum . Sennilega einhverjar dínur og teppi..Við höfðum nesti með okkur til vikunnar ,mjólk og brauð og kjöt og fleira ,sem ég man ekki svo vel. Við fórum heim um helgar og eitt sinn man ég að ég fór að grenja þegar ég þurfti að fara til baka á sunnudagskvöldi  Ég var myrkfælinn og hræddur við rok ,en ég varð nú samt að fara. 

                    Ég hef frekar lítinn tíma núna ,til skrifta ,þar sem ég er í miðjum stjórnarmyndunar-viðræðum við sjónvarpið .Veit ekki hvað kemur út úr því .       Ég ætla að halda áfram með sögur úr sveitinni.      Það var mikið að gera á vorin .Sauðburðurinn og fjárgæslan tók allan minn tíma ,meðan á honum stóð. Landið var ógirt og ef tíðin var góð ,var féð úti og þá þurfti að vakta það allan daginn,því ærnar höfðu ntilhneigingu til að rása eitthvað í burtu þegar þær tóku lambsóttina .Svo þurfti að fylgast með hvernig þeim gekk að bera og hjálpa til ef með þurfti .Þetta var gaman og spennandi og spáð í hvort þessi eða hin ærin yrði einlembd eða tvílembd og hvernig lömbin yrðu á litinn ,svört ,hvít eða  mórauð o.s.frv.     Það voru líka sorgarstundir ,þegar lömbin drápust . Það gat verið af ýmsum átæðum .Til dæmis gátu þau dottið ofan í læk ,gjótu eða mógröf. Ég man sérstaklega eftir einu slæmu tilfelli .Það var snjóþungt vor og ærnar báru flestar á húsi ,þannig að þegar snjó fór að leysa voru flestar bornar  og nú var farið að setja þær út.Þaðvoru miklar hættur á lækjum þar sem snjór lá yfir .Þennan dag hafði ég verið fram að hádegi að brjóta niður snjó yfir læknum ,en fór þá heim að borða . Þegar ég kom til baka eftir matinn ,til að halda áfram verkinu  ,þá stóðu fjögur lömb jarmandi þar upp með læknum .Það setti strax að mér illan grun  ,sem staðfestist þegar að var komið .     Þar lágu tvær ær í læknum ,dauðar.  Þær höfðu ætlað yfir lækinn á snjóbrú ,sem brast og þær dottið í lækinn og druknað  .Snjórinn var að bráðna og því mikið vatn í læknum .        Þarna voru fjögur móðurlaus lömb  Mér fannst þetta hræðilegt og vissi eiginlega ekki hvernig ég ætti að segja föður mínum frá þessu  Þetta gekk næst mannsláti ,í mínum augum .Hannsagði samt ekki neitt  ,hefur sennilega gert sér grein fyrir ,að það var ekki svo gott við þessu að gera .  Ég varð því feginn , en kenndi þó sjálfum mér hálfpartin um ,að hafa ekki verið duglegri að brjóta snjóinn ofan af læknum  og fyrir að hafa farið heim í mat  .                Pabbi hafði þann sið ,að marka ekki lömbin fyrr en þau voru orðin viku til tveggja vikna gömul .Þá voru þau mörg orðin stinnings dolpungar    Við strákarnir þurftum að halda á lömbunum meðan pabbi markaði  Þau sprikkluðu alveg rosaleg og ráku við og þá var ekki að sökum að spyrja, að við fórum að flissa og urðum hálf máttlausir og þá sagði pabbi   :    Hverslags fliss er þetta í ykkur , reynið að halda á lömbunum   .;Við erum ekkert að flissa ,  sögðum við .  ; Nei ,svei því ,sagði hann .,og ekki bætti það úr skák  ,því þetta var orðtak sem hann hafði  og við vorum farnir að herma eftir honum .

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Ekki veit ég hversvegna Molastaðir heita þessu nafni .  Helst dettur mér í hug ,að það sé vegna þess, að jörðin er svo lítil .  Þær eru mun stærri jarðirnar beggja vegna .,Bjarnargil og Reykjarhóll ..    Eða vegna þess hversu landið var þýft ,eins og hefði verið stráð molum um allt .  Ekki gott að segja ,nema hvað stór hluti af túninu var þúfnastikki ,það var kallað vikustikkið ,vegna þess að það tók viku að slá það.   Nú er þetta allt orðið slétt .  þegar ég var að alast upp var allt slegið með orfi og ljá og rakað með hrífu .  Þetta var mikil vinna og heilmikið puð að standa við orfið allan daginn og kanski dag eftir dag .,og ekki bætti það úr skák fyrir mig ,að mér beit aldrei ,ekki nema rétt fyrst á eftir að ég hafði lagt ljáin á hverfisteininn . Það flugbeit altaf hjá pabba og þar sem hann sló ,sást ekki eitt strá eftir .Honum þótti ég ekki slá vel og sagði að ég  " glænappaði " ,sem merkti að það urðu eftir strá á milli ljáfara stundum .    Þegar búið var að þurka heyið ,var það sett upp í bólstra ,sem kallað var ,og seinna bundið í bagga og flutt heim í heystæðið á reiðings-hestum og heymagnið mælt í hestburðum. Það var mikil handavinna við þetta allt saman ,koma heyinu fyrir í heytóftinni ,síðan var breiddur strigi yfir það til bráðabirgða og seinna um sumarið ,var svo rist torf út í einhverri mýri ,það flutt heim á hestum og heyið þakið með því.Svo um haustið var hlaðið fyrir það ,þannig ,að það var hlaðið hnausum allt í kringum það ,upp að torfinu ,þannig að skepnurnar komust þá ekki í heyið.    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Ég þekkti einu sinni gamla konu ,sem reifst við útvarpið ,ef henni líkaði ekki það sem verið var að tala um þar .        Ég held að ég sé að verða eins .               En hvað um það ,ég ætla að halda áfram með minningar mínar .    Égvar kominn þar sem við vorum að flytja í Molastaði .   Ég man svo sem ekki mikið  eftir því ferðalagi  ,nema þá helst þegar við fórum yfir brúna á fljóta-ánni .   Það fannst mér mikið mannvirki , var samt hálf hræddur um að hún myndi brotna undan hestunum og vagninum . Það er lítið annað sem ég man úr þeirri ferð   .Bærinn á Molastöðum var nú ekki beisin ,þegar við fluttum þangað .        Þetta var torfbær ,með framhýsi úr timbri .  Baðstofan var þiljuð með timbri og timbur gólf   ,síðan ,fram af henni, var eldhúsið ,þar voru hlóðir og moldargólf    Það þarf varla að taka fram ,að það var ekkert rennandi vatn  ,ekkert salerni og engin upphitun  ,nema hlóðareldurinn .      Fram af eldhúsinu langur og dimmur gangur , sem lá í vinkil fram í framhýsið Það hafði hrunið úr veggnum í horninu þar sem gangurinn beygði .        Þar var svart og ískiggilegt holrúm   ,sem  maður flýtti sér yfirleitt framhjá      Sem áður segir var framhúsið úr timbri   Þar var loft með einhverjum hænsnastiga upp .  Á þessu lofti sváfum ,eitthvað fimm eða sex strákarnir  .   Það var límt innan á súðina  allskonar dagblöð og ritvinnsla ,  þannig að eftir að maður varð læs , þá gátum við legið í rúminu og lesið upp í súðina    Mjög þægilegt.    Þessi timburbygging var óeinöngruð  ,þannig að veggir og sú héluðu að  innan í miklum frostum ,sem ekki var ósdaldan á vetrum .   Þá fraus líka í koppnum,.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Ég get ekki orða bundist, í sambandi við þessi veikindi Geirs Harde . Hverslags drama er þetta .? Hverslags væl og vesen er þetta?    Er ekki fólk altaf að greinast með illkynja sjúkdóm án þess að sé verið að auglýsa það?  Ég bara spyr .  Af hverju sagði maðurinn ekki bara af sér og málið dautt?    Eru ekki menn altaf að verða fyrir áföllum í lífinu ,og það oftar en einusinni sami maður stundum?   Sjá svo þessa hrægamma í kringum hann ,grátandi krókódílatárum   ,með híenu svip.        Þeir voru ekki svona viðkvæmir þessir herrar  ,þegar þeir voru að flytja gamla fólkið hreppaflutningi   ,nú fyrir stuttu . Þeir voru ekki að hugsa út í það , hversu erfitt það er fyrir gamalt fólk ,þegar högum þess er raskað á þennan hátt. Égtala nú ekki um ,þegar fólk sem er vant að vera í einbýli ,er sett í tvíbýli .   Þeir ættu að skammast sín þessir menn ,en þeir kunna það víst ekki.         Svo að lokum:  Geir Harde sagði ,þegar hann var að segja frá burtför sinni ,  að hann væri ekki uggandi um framtíð FLOKKSINS     Hvað um þjóðina?    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               Ég get ekki skilið við Móskóga ,nema tala aðeins meira um búskapinn okkar krakkanna ,á sjávarbakkanum.Við vorum með tvö kúakyn,það voru að sjálfsögðu kjálkarnir ,og svo voru það kúskeljarnar.  Þær fengum við í fjörunni .Þær eru kringlóttar og kúptar með smá nefi , sem að sjálfsögðu var framendinn, höfuðið.       Svo höfðum við einnig tvö fjárkyn.  Það voru hornin og síðan bláskeljarnar ,eða kræklings-skeljar,sem eru svona aflangar og mjög kindarlegar í laginu. Við höfðum þarna nokkuð góðan húsakost yfir bústofnin  . Égheld að einhver fullorðinn hafi hjálpað til við þær byggingar.Svo þurfti náttúrlega að heyja eitthvað handa öllum þessum fjölda .   Það var reytt gras og sett samstundis í heygarðinn.  Ekki flókið það.                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Sjórinnvar mikil matarkista fyrir heimilið . Pabbi átti árabát ,ekki mjög stóran ,en nógu stóran til þess að það var róið til fiskjar vor og haust  ,einnig á sumrin ef færi gafst. Líka voru lögð net fyrir rauðmaga á vorin ,þannig að það var oftast eitthvert nýmeti  ,nema um há veturinn ,þá var það súrmaturinn og saltkjötið.                              Elsti bróðr minn ,var mér sagt ,farinn að fara með byssu ,um eða innanvið fermingu.      Hann var mikið við sjóinn með byssuna og skaut þá bæði sel og fugla ef færi gafst .           Af þessu var mikil búbót og bjargræði.      Heimilis hundurinn ,hann var hvítur og hét Jökull ,  hann filgdi honum alltaf við þessar veiðar og lá fyrir aftan hann meðan drengurinn miðaði og skaut ,en þá þaut seppi upp og synti eftir bráðinni.           Mig rámar í að hafa farið með eldri bróður mínum ,einhverjum ,að vitja um rauðmaganet þarna í Móskógum.

Móskógar stendur undir fjallinu vestanvert við Haganesvík. Þetta er ákaflega rír jörð til búskapar,engjar lélegar  til heyskapar og tún lítið.Þannig var  hún og er enn. Bústofninn hjá föður mínum var ,óhætt að segja ,mjög lítill,en stutt á sjóinn og sjáfarfangið bjargaði afkomunni ,þar sem afrakstur af búinu var ekki mikill.    Aftur á móti rákum við krakkarnir stórbú niðri á sjávarbakkanum .Þar var fjöldi fjár ,hestar og kýr . Það var heldur betur sjón að sjá þegar féð breiddi úr sér í haganum .Það var sælu tilfinning,Kýrnar voru auka-atriði ,en hestarnir voru í meira uppáhaldi . Bróðir minn átti gæðing,hann var búinn að liggja í fjóshaugnum í langan tíma ög orðin þessvegna svona jarpskjóttur .Það mátti engin ríða honum ,nema hannn sjálfur. Það kom nú samt fyrir ,að ég stal honum og tók til kostanna. Það var unaðsleg stund. Svo áttum við annað bú ,upp við fjallið ,sunnan og ofan við bæinn. Það var annarskonar bú ,svona meira  fyrir stelpurnar .Það var stór steinn þar ,dálítið sérstakur,.Hluti af honum var dálítð stór hilla .Þar var hægt að raða pottum og pönnum og alskonar glingri og glerbrotum  .Þetta var svona meira fyrir kvenfólk.Ekki man ég neitt eftir húsakostinum ,held að þetta hafi verið svona dæmigerður moldarbær  .Við vorum orðin ellefu systkynin ,þegar við fluttum frá Móskógum  ogtrúlegaorðið þröngt í kotinu.    Vorið 1940 fluttum við í Molastaði . Faðir minn hafði keypt þá jörð  ,mig mynnir ,fyrir tvöþúsund krónur .Ekki veit ég hvað það væri ,reyknað til verðlags í dag.    Ég man nokkuð vel eftir flutningnum .Það var flutt á ,held ég, þremur klyfhestum  og einum vagnhesti .Ég sat ofaná á einum klyfhestinum .,hann var rauð-blesóttur ,frá Ysta-Mói .Pabbi átti bara tvo hesta  .Þá Brún og Grána.      Framh.

Ég er fæddur í Móskógum í Fljótum ,nánartiltekið, í vesturfljótum. Þar var ég til sex ára aldurs ,þá fjölskildan flutti að Molastöðum íausturfljótum.Mynningar frá árunum í Móskógum eru stopular,þó man ég vel eftir því ,þegar bræður mínir ,Pálmi og Hermann ,voru skírðir .,þeir voru skírðir samtímis.(Fjölgunin var svo ör ,að það var skírt í kippum. ) Hermann hefur sennilega verið um tveggja mánaða ,Pálmi ,um eins og hálfs árs .Ég sjálfur hef verið fjögurra ára. Það var skírt á Ysta-Mói .Við fórum þangað að kvöldi til .í svarta myrkri .Það háttaði svo til ,að á hlaðinu á Ysta-Mói,var súrheysgrifja ,sem ekki hafði verið sett hey í um sumarið og nú var hún full af snjó og skar sig ekki úr umhverfinu Nú vildi svo til ,þegar við komum heim að Mói ,að mamma lenti ofan í þessari gryfju og sat þar föst alveg upp að höndum ,með annað barnið í fanginu.Henni var náttúrlega hjálpað úr þessari sjálfheldu .Næst man ég það úr veislunni ,að það var borðað hangiket með uppstúf ,alveg veislu matur . Einn af bræðrunum á Mói ,sat með mig við borðið og hann vildi láta mig éta meir og meir ,sem endaði með því að ég ældi ofaná mig og hann líka .Svo man ég það ,að eldri strákarnir fóru á skíði upp í fjall ,í myrkrinu ,eg vildi fara með ,en fékk ekki og fór þá að grenja. 

                                                                                                                                                                                                                                       Já, þá er ég búinn að borða ,hafragraut og bláber og brauðsneið með rúllupilsu , sem ég bjó til sjálfur ,það er reyndar smá saga á bak við það   --------------Þannig var ,að mer voru gefin nokkur lambsslög ,sem eg bjó til rúllupilsur úr .Það tókst svo vel ,að ég ákvað að búa til meira af svo góðu  . Því lagði ég leið mína niður í skaffó og bað þau í kjötafgreiðslunni  um lambsslög . Það vildi svo til ,að þau voru nýbúin að fá slagsendingu frá sláturhúsinu ,en sá var gallinn á , að þau voru gadd freðin ,--slögin. Þetta var í einum stump í kassa ,og  afgreiðslu maðurinn sá eingin ráð að ná neinu úr þessu og því var úr vöndu að ráða . Ég vildi  ekki fara slaglaus til baka ,þannig ,að eg bað hann að vigta kassann ,sem hann og gerði,og reyndist  hann vera 21 kíló .Ég spurði hvað þetta væru mörg slög .Hann vissi það ekki ,hélt að þau væru nokkuð mörg  .Eins og eg var búinn að segja ,vildi eg ekki fara án slaganna ,og sagði því við manninn .----Komdu með helv......... Ég fór svo með kassann heim ,hann kostaði rúmar þrjú þúsund kr . Þegar heim kom ,setti eg kassann í sturtuna og skrúfaði frá,því ég ætlaði að birja sem fyrst að matreiða .Svo sá eg að það gengi ekki svo fljótt að þíða þetta  .Ég skrúfaði því firir og lét þetta þiðna til morguns .Það stóðst ,og þann dag hófst eg handa með rúllupilsu gerðina .Ég var að allann þann dag og næsta líka ,en þá voru komnar 12 búsnar og fallegar rúllupilsur .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Þetta var nú rúllupilsu sagan .En ætla é að segja ykkur bollu söguna ,krakkar mínir. --------------- Þannig var ,að hann Ási ,hérna á efri hæðinni ,hann útvegaði mér fisksag , það er sag sem kemur þegar frosinn fiskur er sagaður .Þetta er afbragðs hráefni í fiskibollur. Nú, nú ,hann Ási, hérna á efrihæðinni ,hann kom einn daginn með slatta  af þessu sagi og slengdi því inn til mín .Þetta voru eitthvað um 10 kg . Daginn eftir hófst ég svo handa við bollu gerðina ,og var að allan daginn fram á kvöld . Þávar ég líka alveg búinn að vera .En ég sýndi mikinn karekter að klára þetta . Það voru á milli 250 og 300 stikki ,sem út úr þessu kom .  Og nú hef ég nóg að bíta og brenna og úti er æfintýri.      

Hver hugsun án orða er andvana fædd ,og vissulega er í lagi að sumar hugsanir séu án orða ,og oft verulega betra . En svo eru líka hugsanir sem þirfti að orða ,en er ekki gert ,og þá verður oft til misskilningur. -vegna þagnar-,út og suður og allavega ,og hana nú .------Eg er lang bestur :--Ha .ha, ha . Nóg um það .---


Eg held að eg hefði orðið ágætur hómópati ,-Eg veit nefnilega alltaf betur en læknarnir hvað að mér er ,sérstaklega þegar eg hitti ákveðinn lækni ,-Ég nefni engin nöfn .--Hann er svoddan ruglukollur .Ég er að verða búin að lækna öll mín mein ,,með tilraunum ,aðallega í mataræði.Mér finnst svo æðislega gott að éta .----Jæja-,ég er hættur þessu .-Þetta getur misskilist .---Þetta rugl --HU

Eg er kominn með nyja tölfu. su gamla var ur ser gengin og erfið i umgengni .       Eg hef það svo sem ekki a hreinu hvað eg a að bla, bla, bla, og það verra er ,að eg man ekki hvað eg var buin að skrifa i gömlu tölfuna, þannig að það gætu svo sem orðið einhverjar endurtekningar hja mer , en það er nu reyndar ekki svo oalgengt hja folki a minum aldri.                                                                                                                                                                                                                                                                                Það bar til her i Varmahlið  ,um siðustu helgi ,að Skagfirðingar efndu til hrossakjötsveislu .það þotti mer mikil fyrn,svo ekki se meira sagt . Mer detta i hug orð Skarpheðins Njalssonar i Njalu ,sem hann mælti við Þorkel hak .Það var a Þingvöllum,þa er Skapheðinn gekk til þings ,að Þorkell mælti ----Hver er sa hinn mikli ok hinn feiknligi ,er fjorir menn ganga fyrri ,fölleitr ok skarpleitr ,ogæfusamligr okillmannligr.? -----Skarpheðinn mælti:------Ek heiti Skarpheðinn, ok er þer skuldlaust at velja mer hæðiyrði ,saklausum manni .Hefir mik aldri þat hent ,at eg hafa kugat föður minn ok barist við hann , sem þu gerðir við þinn  föður  .Hefir þu ok litt riðit til  alþingis eða starfat i þingdeildum ,ok mun þer kringra at hafa fjosaverk at bui þinu at Öxara i fasinninu. Er þer ok nær at stanga or tönnum þer rassgarnarendann merarinnar , er þu ast aðr þu reitt til þings,ok sa smalamaðr þinn ,ok undraðisthann,er þu gerðir slika fulmennsku.                    Það ma eiginlega segja það sama um skagfirðinga     .-----------

Ég er að athuga hvort bloggið mitt virkar.